Bu günlerde okuduğum inanılmaz güzel bir kitap var ve bu kitap benim genelde olumsuz olan bakışaçımı oldukça değiştiren, olumluya dönüştüren kısa kısa hikayelerden hatta yazarın deyimiyle yaşam sevincimi arttıran öykülerden oluşuyor. Kitabın adı "Kendi Kutup Yıldızını Bul- Nüvide Gültunca Tulgar".
Bu yazarı daha önce hiç duymamıştım ve rastgele girdiğim bir kitapçıda bulduğum, alelacele seçtiğim bir kitap, hatta bu bir işaret mi diye düşünmeme sebep oldu bile diyebilirim bu aralar yaşadıklarımı değiştirebilmem için :) ve bana göre bu derleme kitap, birçok kişisel gelişim kitabından daha motive edici, şiddetle tavsiye ederim :)
Bu kitapta okuduğum bu hikayelerden, bazı şeylerin farkına varıp keşke demememizi sağlayan bana göre çok etkileyici bir tanesini paylaşmak istedim:
" Yaşam nedir diye soranlara...
Eğer yeniden balayabilseydim yaşamaya,
İkincisinde daha çok hata yapardım.
Kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım,
Neşeli olurdum ilkinde olmadığım kadar.
Çok az şeyi ciddiyetle yapardım.
Temizlik sorun bile olmazdı asla.
Daha çok riske girersim.
Seyahat ederdim daha fazla.
Daha çok günes doğuşu izler,
Daha çok dağa tırmanır, daha çok nehirde yüzerdim.
Görmediğim birçok yere giderdim.
Dondurma yerdim doyasıya, daha az bezelye.
Gerçek sorunlarım olurdu hayali olanların yerine.
Yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardan olurdum.
Farkında mısınız bilmem,yaşam budur zaten.
Anlar, sadece anlar.
Siz de "an"ı yaşayın.
Hiçbir yere, yanına:
su,şemsiye almadan gitmeyen insanlardandım ben.
Yeniden başlayabilseydim,
ilkbaharda pabucumu fırlatır,atardım.
Ve sonbahar bitene dek yürürdüm çıplak ayakla.
Bilinmeyen yollar keşfeder,
güneşin tadına varır,çocuklarla oynardım,
bir şansım daha olsaydı eğer...
Ama işte, 85'imdeyim ve biliyorum...
Ölüyorum...
Jorge Luis Borges "
